Nieuwe blogs in uw mailbox?

Meld u aan om bericht te krijgen bij nieuwe blogs

Bedankt voor uw aanmelding!

Er ging iets fout, onze excuses.

52. Als de tijd rijp is

Bijna twee alweer, de dochter. Ze kan lopen, rennen, probeert te springen maar komt nog niet van de grond af, klautert, klimt en bouwt, ligt bij tijd en wijle boos op de grond, en kletst je de oren van je hoofd. ‘Boeken lezen!’ is haar meest gebezigde zin. Aan boeken lezen en puzzelen wordt tijdenlang geconcentreerd aandacht besteed. Maar tekenen, daar taalt ze nog niet naar, hoogtes zijn wat eng, en zelf proberen te fietsen op een driewieler resulteert vooral in frustratie en een sip gezicht.

Nu vindt niemand dat nog raar of zorgelijk, zolang je kind zich enigszins binnen de grenzen van het normale ontwikkelt, het ene kind is nu eenmaal het andere niet. Op een gegeven moment slaat dat om, en verwachten we van kinderen dat ze op zijn minst kunnen tellen, letters herkennen, lezen etc. Zoveel mijlpalen, zoveel toetsmomenten. Nu weet ik wel dat je baby/dreumes/peuter ook al langs zat meetlatten gelegd wordt, maar wanneer verliezen we het vermogen om enigszins ontspannen met die meetmomenten om te gaan?

Dat vroeg ik mij af toen ik laatst klokkijken oefende met een meisje uit groep vijf. Het was niet de eerste keer dat we dat oefenden, en niet op de eerste manier. Maar als we de klok twee weken links laten liggen lijkt het alsof het compleet nieuw is. Misschien gewoon even wachten, suggereerde iemand. En waarom eigenlijk niet? Kennelijk zegt de klok dit meisje nog te weinig, wellicht dat ze het over een jaar in een paar weken perfect leert.

Waarom niet? Het schoolsysteem, de cito toetsen. En misschien nog wel belangrijker, als je kind niet in het ‘goede’ jaar leert wat er geleerd moet worden vraag je je als ouder toch af wanneer die tijd dan rijp is, en of het echt wel goed komt. En wat als het niet goed komt en juist jouw kind niet leert lezen, rekenen of klokkijken?

Daar heb ik helaas ook geen altijd geruststellend antwoord op. Het klinkt wellicht niet heel spannend, maar blijf toch vooral goed kijken naar je kind, en ga er niet bovenop zitten als je wilt dat je kind groeit, om juf Ank maar eens aan te halen. En geef nooit op. Mijn hart bloedt als ik leraren hoor zeggen dat ze twijfelen aan het vermogen van een kind van tien om ooit te leren lezen. Realistisch, kun je zeggen, maar als je er als leraar al niet in gelooft, hoe moet een kind er dan zelf in blijven geloven?

Om positief af te sluiten, een jeugdvriendin leerde pas lezen toen ze negen was, daarvoor zat ze volgens haar ouders vooral hele dagen bij de juf op schoot, ze zat op een school waar dat kon. Uiteindelijk kwam het goed, en hoe, nu verslindt ze hele bibliotheken en werkt als journalist.

Daar zijn we bij de essentie van deze blog. Wees realistisch over de capaciteiten van kinderen, dat is prima, maar geef een kind alsjeblieft, alsjeblieft, nooit op.

Op zoek naar bijles of remedial teaching in Zeist, Utrecht of De Bilt?