Categorie: Basisschool

60. De keuze is reuze
60. De keuze is reuze

‘Ik houd niet van lezen’. 

Ik heb niet bijgehouden hoe vaak ik dit gehoord heb in de afgelopen jaren, maar het is vaak, heel vaak. Meestal is het taalgebruik eigenlijk een stuk stelliger, veel kinderen zeggen lezen te haten.

Ik houd ook niet zo van lezen. Als ik dagelijks een half uur in stilte de Story, de Arts en auto of een goede thriller zou moeten lezen zou ik ook uit het raam gaan staren, of de boel op stelten zetten. Lezen an sich, de mentale activiteit van het omzetten van geschreven tekst in woorden, is niet per se spannend. Het gaat, natuurlijk, om de inhoud.

Dat lijkt heel logisch, de één leest wetsvoorstellen, de ander stuiverromannetjes en weer een ander verdiept zich in de beste manier om zelf een schuur te timmeren. Veel keuze en goede boeken stimuleren om vaker te lezen.

Over het boekenaanbod op school heeft u misschien niet direct wat te zeggen, de rijke keuze in huis halen is echter goed te doen. Ik realiseer me dat niet iedereen zo’n enthousiaste boekwinkel en bibliotheekbezoeker is als ikzelf en m’n spruiten, maar het is echt goed te doen.

Hoe? Laat anderen het kaf van het koren te scheiden, Jaap bijvoorbeeld, die dat voor je doet op zijn website www.jaapleest.nl. Eindeloos veel gerecenseerde kinderboeken, en als je geen zin hebt om de recensie te lezen hoe je alleen maar te kijken naar de cijfers. Begin eens met het lezen van de boeken die een acht of hoger krijgen, dan ben je al wel even zoet. Geen zin om ze te zoeken in de bieb? Reserveer ze, dan hoef je alleen nog maar even langs de kast met reserveringen te rennen na het boodschappen doen.

‘Een kind dat niet leest heeft het juiste boek nog niet gevonden’, aldus Aidan Chambers, een Engelse leesgoeroe, die zelf pas in zijn tienerjaren goed leerde lezen. Dat strookt inderdaad met mijn ervaring. Vorig jaar schreef ik over de zelfverklaarde leeshater die alleen het boek over Messi leuk vond. Met de leerling waar ik in mijn vorige blog over sprak in mijn achterhoofd ging ik op zoek naar toegankelijke boeken over uitvinders.

Van ‘Galileo voor kids’ krijg ik zelf zin om proefjes te doen, duidelijke uitleg en niet te ingewikkeld. Als we het hebben over het stimuleren van lezen bij kinderen overheerst denk ik soms het beeld van het kind dat verdiept in een boek op de bank hangt. De boeken die je erbij pakt om iets te doen, of het nu koken, borduren of proefjes zijn, spreken weer een hele andere groep kinderen aan.

‘Geniaal!’, brengt met aansprekende verhalen een reeks intelligente wetenschappers tot leven. Echt goed geschreven en mooie tekeningen. Wel voor iets oudere kinderen dan mijn leerling, vanaf een jaar of tien denk ik. 

Veel leesplezier gewenst!

Hulp nodig bij het kiezen van mooie boeken?
59. Het belang van lezen
59. Het belang van lezen

‘Alleen door middel van literatuur kunnen we een indruk krijgen van de belevingswereld van personen uit lang voorbije perioden.’ 

Aldus Dick Schram in een publicatie van de stichting Lezen uit 2011.

En films dan, stripboeken, toneelstukken, verhalen, schilderijen?

Door middel van boeken leren kinderen zich inleven in andere mensen uit andere tijden, maar daarin is lezen toch niet uniek? 

Voor mij gold het absoluut als kind, samen met een vriendin smokkelde ik boeken naar buiten om daar in de pauze verder te lezen (we klommen ook in bomen en deden tikkertje, geen zorgen). Vanaf groep drie zaten we tijdens de leesles samen op de gang, in groep vier mochten we de bovenbouwboeken lezen omdat we alles uit hadden en samen werkten we ons gestaag door de jeugdafdeling van de lokale bibliotheek.

Maar als dat nou niet zo is? Als er een andere manier is waarop je liever informatie opzoekt? Leggen we niet een erg grote druk op lezen door te stellen dat het de enige manier is om je in te leven in vervlogen tijden? 

Vandaag sprak ik nog met iemand die lezen alleen maar doet omdat het moet, een jongen uit groep vier. Ik werk met hem aan spelling en lezen, wat hem totaal niet interesseert. Uitvinder, dat wil hij worden. Zijn ogen lichten op als ik iets vertel over wetenschappers. Zijn houding verandert volledig, hij vraagt door, zit rechtop, wil filmpjes over het onderwerp opzoeken, hij vergeet de tijd. 

‘Daar is vast een boek over’, dat is mijn eerste ingeving als ik iets nieuws wil leren. Vorig jaar kochten we een kas, ik zocht een boek over tuinieren in de kas, ik had last van m’n rug en zocht een boek over rugklachten. Deze jongen pakt het anders aan. Nadat zijn interesse in Galileo Galilei was gewekt door een versje dat ik voorlas uit het boek ‘Was de aarde vroeger plat?’ wilde hij meer weten. Filmpjes en afbeeldingen zijn de manier waarop hij het liefst iets opzoekt. En dat is toch ook oké? 

Nederlandse kinderen vinden lezen minder leuk dan hun leeftijdsgenoten in andere landen. Mijn leerling gaat lezen misschien wel nooit heel leuk vinden. Hij moet uiteindelijk goed genoeg kunnen lezen om zich te kunnen redden in de maatschappij, functioneel analfabetisme is voor niemand fijn. Literatuur is een prachtige manier om je te ontspannen, je in te leven in anderen of inzicht te krijgen in de geschiedenis. De bevoorrechte positie lijkt mij echter niet geheel terecht, en niet goed voor het leesplezier van kinderen bij wie lezen niet vanzelf gaat. Laat deze jongen, en met hem vele anderen, zich verdiepen in wat hij leuk vindt, door filmpjes, plaatjes, stripboeken, en wie weet, als er wat minder druk op ligt, ook wel een mooi boek. 

Op zoek naar remedial teaching in Zeist, Utrecht of De Bilt?
58. Lichtjes in je ogen
58. Lichtjes in je ogen

“Dat is een heel klein sikkeltje”, merkte de peuter op toen ze op een gure winteravond de maan aan de overkant van de straat net boven een huis zag staan. De volgende ochtend gleed ze uit over het kleed, huilde even, en verkondigde toen ‘ik moest even huilen van verdriet’.

‘Waar heeft ze dat vandaan?’ Opa’s, oma’s en vrienden die zich dat afvragen kunnen we vaak direct doorverwijzen naar de boekenkast. De dochter houdt van boeken, ik schreef het al vaker, en sinds kort is ze tot mijn plezier ook fan van gedichtjes.

Gedichtjes voor peuters, ik vond het geen vanzelfsprekende combinatie, tot ik op de gedichtjes van Hans en Monique Hagen stuitte in het boek ‘Lichtjes in je ogen’. Deze lieve korte gedichtjes sluiten perfect aan bij de belevingswereld van peuters, of in elk geval van mijn peuter. ‘Boekje lezen?’ wordt nu herhaaldelijk afgewisseld met ‘gedichtjes lezen?’.

Op de een of andere manier heeft één van die gedichtjes in het bijzonder veel indruk gemaakt. Ik heb nog nooit mijn haar stekelkort laten knippen en heb ook niet de minste ambitie om dat te doen, maar krijg vrijwel elke dag van dochterlief te horen dat ik niet naar de kapper mag, en zij ook niet wil. Allemaal door dit gedicht:

STEKELHAAR

Ik moet heel hard huilen

huilen van verdriet

want deze stomme mama

is mijn mama niet

ze heeft nu hele rare

stekelkorte haren

zo lijkt ze op de buurman

en die kijkt altijd kwaad

ik wil dat mama

NOOIT MEER

naar de kapper gaat

Mijn persoonlijke favoriet is ‘Olifant’, omdat het zo mooi het ‘laat maar’ gevoel uitdrukt dat je je hele leven nog kunt hebben als iets waar je je best op doet steeds net niet lukt.

OLIFANT

ik knip iets

heel erg moeilijks uit

het wordt misschien

een olifant

o nee toch niet

de slurf valt eraf

het wordt een krokodil

of is het een giraf

ik knip iets veel te moeilijks uit

het wordt misschien

geen dier

het lijkt misschien

wel nergens op

ik maak een prop papier

Lenen, kopen, lezen met je kind dus. Ik heb het niet uitgeprobeerd, maar ook kleuters en kinderen van een jaar of 6 á 7 kunnen deze gedichten volgens mij wel waarderen.

Op zoek naar remedial teaching in Zeist, Utrecht of De Bilt?

57. En de rauwe werkelijkheid…
57. En de rauwe werkelijkheid…

Eerste lachje, eerste hapje, eerste boekje, eerste stapje.

Van box naar kleed naar zandbak. Van knisperboek via Nijntje naar de kleine prinses en de gouden lijst. Eén van de eerste dingen die mijn oudste dochter kon zeggen was ‘boekje lezen’, wat we dan ook veelvuldig doen. Over bange mannetjes en pratende bomen, prinsessen die reuzen leren lezen, minpins, rapschranzers en vervelende beren die je stoel bezet houden. Mooie tekeningen, fijne teksten en fantastische fantasiewerelden, de boeken die we lezen zijn met name leuk en gezellig, net als haar beleving van de wereld. Een heel goed idee lijkt me als je 2,5 bent.

‘Maar vroeg of laat gaat zand vervelen, kun je daar niet blijven spelen’.

Zo zong klein orkest al in 1984. En hoewel je vaak leest dat de wereld nog nooit zo welvarend en ontwikkeld is geweest als nu is het buiten die zandbak helaas niet allemaal pais en vree. Vroeg of laat gaat zand vervelen, en vroeg of laat komen onze kinderen in aanraking met complexe zaken als mensen die niet aardig voor elkaar zijn, vluchtelingen, ziektes en klimaatproblemen. We schreven al eerder over boeken die je leven kunnen veranderen. Boeken zijn invloedrijk, en er hoeven volgens mij niet per se ingewikkelde gesprekken te volgen na een boek over een ingewikkeld onderwerp, dat kan de lol van het lezen wat verminderen. De boodschap komt vaak zonder het er verder over te hebben ook wel over, of niet, en dan is je kind wellicht nog niet met het onderwerp bezig. Een goed verhaal en mooie tekeningen boeien ook als de onderliggende boodschap niet helemaal overkomt.

Titels zeg je?

Een mooi boek over vluchtelingen vind ik ‘Op de vlucht’. De voor kinderen herkenbare knuffelbeer als enige houvast voor het kleine meisje, ongastvrije chagrijnige mensen met haakneuzen in het land waar ze aankomen, en dan voorzichtig de terugkerende zon en vrolijkheid. Het boek heeft een adviesleeftijd vanaf vijf jaar maar of kinderen dan al echt met vluchtelingen bezig zijn weet ik niet goed, wellicht naar aanleiding van een kind in de klas?

‘Waar is de olifant?’ is een mooi voorbeeld van een boek met een boodschap die er niet te dik bovenop ligt. Kleine kinderen kunnen zich vermaken met het zoeken van de olifant en zijn vrienden, grotere kinderen verbazen zich misschien over het verdwijnende bos en de oprukkende stad. Van dezelfde illustrator is er ook ‘Waar is de zeester?’, over troep in de zee.

Voor kinderen vanaf een jaar of tien is ‘Palmen op de noordpool’ een grote aanrader. Heldere uitleg over klimaatverandering, zonnevlekken, palmen op de noordpool met achterin een klimaatbingo waarin je zaken kunt afkruisen als ‘Donald Trump snapt het verschil tussen weer en klimaat’ en ‘Je eerste kerstdiner zonder vlees’. Mooie uitleg ook over ‘Bogus de beer’, de bekende eenzame beer op de ronddrijvende ijsschots, die daar helemaal nooit heeft gestaan. Zo maak je het de klimaatontkenners wel heel gemakkelijk, schrijft Marc ter Horst, als die beer daar nooit heeft gestaan, wat is er dan wel waar van de klimaatverandering. Leerzaam voor kind en ouder.

Nog meer tips voor mooie boeken? Laat het ons vooral weten!

Op zoek naar bijles of remedial teaching in Zeist, Utrecht of De Bilt?

 

56. Magisch denken
56. Magisch denken

Tienduizend uur oefenen, dat maakt je een expert. Los van dat deze ’10.000-uur-regel’ niet blijkt te kloppen, baart oefening zeker geen kunst als dat wat je oefent simpelweg niet kan.

Als kind dacht ik daar anders over. Na het lezen van Mathilda was ik er heilig van overtuigd dat het touwtje van de lichtschakelaar op het toilet echt wat harder ging bewegen als ik er maar hard genoeg naar keek en aan dacht. Ook onzichtbaar worden als je op je navel drukt, zoals Karlsson van het dak dat kon, leek me een totaal reële optie, in bad met mijn ogen dicht meende ik echt dat niemand mij zou kunnen zien.

Hoe heerlijk is het om hier als kind volledig in op te kunnen gaan. En hoe heerlijk is het als ouder om deze fase bij je kind te aanschouwen. Mijn 2,5 jarige dochter spreekt haar druiven streng toe als ze over de tafel wegrollen en wordt boos op de tafelpoot als ze zich daaraan stoot. Alles leeft, en de wereld is vooral leuk en gezellig.

Een deel van de mij bekende prentenboeken lijkt aan te sluiten op deze magische denkwereld, terwijl een ander deel ‘volwassen onderwerpen’ behandelt. En die laatste categorie valt volgens mij weer onder te verdelen in twee subcategorieën. Boeken die moeilijke onderwerpen op een voor kinderen begrijpelijke en aantrekkelijke manier behandelen, en boeken die over een probleem gaan waar volwassenen mee zitten, maar kinderen, denk ik, veelal niet.

De eerste twee soorten zijn absoluut mijn favoriet. Een prachtig boek dat ik recent ontdekte is ‘Een huis in het bos’. Hier wordt een heerlijke herfstwereld geschapen waarin biggetjes bijzondere veren en takken in het bos vinden om vervolgens samen met een eland en een beer opdracht te geven aan de bevers om een groot huis te bouwen, waarna ze de bevers uitbetalen in boterhammen met pindakaas. Geen moeilijke boodschap, gewoon een fijn verhaal met mooie tekeningen.

Eén van de lastige dingen des levens waar kinderen al jong mee te maken kunnen krijgen is de dood, boeken kunnen een handvat geven bij het verteren en verwerken van verdrietige gebeurtenissen. Zo is er voor de wat oudere basisschoolkinderen bijvoorbeeld ‘Derk Das blijft altijd bij ons’, waarin de dieren in het bos herinneringen ophalen aan hun goede vriend Derk Das, die op hoge leeftijd door de lange witte tunnel is gegaan. Voor de allerkleinsten is er over hetzelfde onderwerp natuurlijk ‘Lieve oma pluis’, en, vroeger een favoriet bij ons thuis: ‘Stilte aub, ik denk aan de kip’, waarin een jongetje rouwt om zijn overleden kip. Natuurlijk zijn er nog vele andere complexe gebeurtenissen en emoties die in kinderboeken worden besproken, leesvoer voor een volgende blog.

Behoefte aan meer tips? Kijk dan op onze pagina met kinderboekentips of stel ons een vraag!

Op zoek naar remedial teaching in Zeist, Utrecht of De Bilt?

55. Boeken die je leven veranderen
55. Boeken die je leven veranderen

Wat is de overeenkomst tussen Thea Beckman en de Amerikaanse schrijver James Baldwin?

Op het eerste gezicht niet veel, ze schrijven totaal andere boeken. Beiden hebben ze echter de levensloop van in elk geval één iemand, en de wereld om hen heen, positief beïnvloedt. Heleen de Coninck, klimaatwetenschapper, werd geïnspireerd door de trilogie over Thule, ook één van mijn favoriete jeugdboeken. En James Baldwin, waar ik voor het kijken van de documentaire ‘American Jail’ nog nooit van gehoord had, gaf de Amerikaanse documentairemaker Roger Ross Williams het zetje om te dromen over een leven buiten het mistroostige stadje waar hij opgroeide.

Zelf heb ik dit niet zo sterk met één bepaald boek, het is meer een palet aan boeken dat mijn jeugd kleurde. Thea Beckman in herhaling, maar ook Els Pelgrom en Jostein Gaarder, zonder hen had ik heel wat inkijkjes in een totaal andere wereld gemist. Met name ‘De eikelvreters’ kan ik mij nog goed herinneren, dat gaat over een straatarm jongetje in Spanje. Lees het of lees het voor, je waant je in een totaal andere wereld.

Na een romanloze periode heb ik het lezen weer volop ontdekt. Deze zomer las ik ‘Het verhaal van een Duitser’ van Sebastian Haffner, een boek dat verplichte kost zou moeten zijn op de middelbare school. Sebastian Haffner beschrijft zijn leven in het Duitsland tussen de twee wereldoorlogen, hij neemt je zo goed mee in de aanloop naar de tweede wereldoorlog dat je en beter gaat begrijpen hoe dit drama heeft kunnen plaatsvinden, en het idee krijgt dat dit niet per se de laatste keer hoeft te zijn. We moeten ons blijvend inzetten voor een fijne samenleving. Lees het zelf, voorlezen zou ik niet doen, tenzij je kinderen hebt van een jaar of vijftien.

Op zoek naar bijles of remedial teaching in Zeist, Utrecht of De Bilt?

54. Moeilijke prentenboeken
54. Moeilijke prentenboeken

Of je nu paraplu’s, worteltjes, zwembaden of kinderspeelgoed verkoopt, voor je een product maakt loont het om na te denken over de doelgroep die je product gaat kopen. De afgelopen dagen vroeg ik mij af of datzelfde ook geldt voor kinderboeken? Moeten schrijvers en tekenaars hiervan zich altijd druk maken over hun doelgroep, of maken ze soms simpelweg een boek omdat ze zelf heel veel plezier hadden in het maakproces?

Dit naar aanleiding van het boek ‘Tussen Tik en Tak’ van Louise Greig en Ashling Lindsay. Prachtige tekeningen. Mijn tweejarige dochter zoekt met plezier naar de grote fontein, speeltoestellen met kleine meisjes erop en mooie lila vlinders, en dat zullen wat oudere kinderen waarschijnlijk ook leuk vinden. Het verhaal laat mij echter met vraagtekens achter over de bedoelde doelgroep. Een klein meisje, Lara, woont hoog boven de stad achter de klok en ziet daar te veel haast en ongezelligheid, ze zet de tijd eens even stil. In de stilte voor de ‘tak’ sust ze een opkomende ruzie, helpt een vlinder, een poes en een uit zijn nest gevallen vogeltje, en beschildert een saai steegje met de prachtigste bloemenzee. Dan gaat de klok weer aan, en zingt en bruist de eerder zo ongezellige stad.

De hoofdpersoon lijkt op z’n hoogst een jaar of vijf of zes, wat suggereert dat het boek voor deze doelgroep bedoeld is, maar zien kinderen van die leeftijd de wereld wel op deze manier? Als er een groep meester is in het zonder haast opgaan in het moment zijn het volgens mij kleine kinderen. Zegt haast of het hele concept van het leven met een half oog op de klok gericht hen veel? Mijn dochter verzint vijf minuten voor we naar de opvang vertrekken de prachtigste spelletjes, en die moeten onderbreken omdat mama of papa op tijd op werk moet zijn levert vooral veel frustratie op. Tijdgebrek, haast en weinig oog voor je omgeving, het lijkt een volwassen probleem verpakt in een kinderboek.

Je zult hier geen besprekingen van boeken vinden waar ik echt niet enthousiast over ben, maar dit boek intrigeert. Door de mooie tekeningen en de verwarrende verhaallijn. Zie ik een doelgroep over het hoofd? Als je het boek ook hebt gelezen, laat vooral weten wat je ervan vindt!

Op zoek naar bijles of remedial teaching in Zeist, Utrecht of De Bilt?

53. Niks mis met makkelijk
53. Niks mis met makkelijk

Een schommel, glijbaan, zandbak en wat fietsjes. Veel meer heb je niet nodig om je als peuter de hele dag fantastisch te vermaken. In het schriftje waarin de leidsters wetenswaardigheden over de dag van mijn dochter opschrijven keert de zin, ‘ze heeft weer heerlijk gespeeld’, dan ook wekelijks terug. Dat lijkt me uitstekend, ze komt altijd helemaal blij en ontspannen terug van een dagje opvang.

Dat anderen daar anders over denken had ik mij nooit zo gerealiseerd, tot ik een andere ouder hoorde vertellen over zijn dochter die thuis puzzels van honderd stukjes deed en op de opvang voor de simpele houten puzzels koos. Of ze dan niet wat meer gestimuleerd moest worden om moeilijke dingen te doen?

Op weg naar huis bedacht ik mij dat het best gek om een dergelijke redenering op onze kinderen los te laten, zelf willen de meeste van ons namelijk ook niet altijd iets moeilijks doen. Na een dag werken, als je slecht geslapen hebt of om simpelweg even te ontspannen. Zoveel momenten waarop een makkelijke serie kijken of een roman lezen aantrekkelijker lijken dan die Economist of het vuistdikke boek over Europa na de WOll* die nog nauwelijks tot half gelezen op tafel slingeren.

Dus waarom van onze kinderen verlangen dat ze altijd op de toppen van hun kunnen presteren? Ik kan mij levendig de middagen van vroeger herinneren waarin ik met mijn zusje voor de vijftigste keer dezelfde Donald Ducks doorlas, bij voorkeur schommelend in een zonovergoten hangmat. Wat je er precies van leert, daar kun je over twijfelen, maar heel ontspannen en zen is het zeker.

Moraal van het verhaal, volgens mij kunnen we onze kinderen heel goed hun momentjes van rust gunnen, waarop ze de puzzels doen of boekjes lezen die ze een jaar geleden ook al kenden. Iets met snaren die niet altijd gespannen kunnen staan, en genieten van het zomerse weer!

*Dat boek, ‘Postwar’ van Tony Judt, slingert al jaren bij mij in huis rond. Aangezien het zo te zien vaak is herlezen door mijn overleden oom moet het wel interessant zijn, maar op de een of andere manier is er altijd wel iets aantrekkelijker dan het daadwerkelijk uitlezen.

Op zoek naar remedial teaching of begeleiding bij leerproblemen in Zeist, Utrecht of De Bilt?

52. Als de tijd rijp is
52. Als de tijd rijp is

Bijna twee alweer, de dochter. Ze kan lopen, rennen, probeert te springen maar komt nog niet van de grond af, klautert, klimt en bouwt, ligt bij tijd en wijle boos op de grond, en kletst je de oren van je hoofd. ‘Boeken lezen!’ is haar meest gebezigde zin. Aan boeken lezen en puzzelen wordt tijdenlang geconcentreerd aandacht besteed. Maar tekenen, daar taalt ze nog niet naar, hoogtes zijn wat eng, en zelf proberen te fietsen op een driewieler resulteert vooral in frustratie en een sip gezicht.

Nu vindt niemand dat nog raar of zorgelijk, zolang je kind zich enigszins binnen de grenzen van het normale ontwikkelt, het ene kind is nu eenmaal het andere niet. Op een gegeven moment slaat dat om, en verwachten we van kinderen dat ze op zijn minst kunnen tellen, letters herkennen, lezen etc. Zoveel mijlpalen, zoveel toetsmomenten. Nu weet ik wel dat je baby/dreumes/peuter ook al langs zat meetlatten gelegd wordt, maar wanneer verliezen we het vermogen om enigszins ontspannen met die meetmomenten om te gaan?

Dat vroeg ik mij af toen ik laatst klokkijken oefende met een meisje uit groep vijf. Het was niet de eerste keer dat we dat oefenden, en niet op de eerste manier. Maar als we de klok twee weken links laten liggen lijkt het alsof het compleet nieuw is. Misschien gewoon even wachten, suggereerde iemand. En waarom eigenlijk niet? Kennelijk zegt de klok dit meisje nog te weinig, wellicht dat ze het over een jaar in een paar weken perfect leert.

Waarom niet? Het schoolsysteem, de cito toetsen. En misschien nog wel belangrijker, als je kind niet in het ‘goede’ jaar leert wat er geleerd moet worden vraag je je als ouder toch af wanneer die tijd dan rijp is, en of het echt wel goed komt. En wat als het niet goed komt en juist jouw kind niet leert lezen, rekenen of klokkijken?

Daar heb ik helaas ook geen altijd geruststellend antwoord op. Het klinkt wellicht niet heel spannend, maar blijf toch vooral goed kijken naar je kind, en ga er niet bovenop zitten als je wilt dat je kind groeit, om juf Ank maar eens aan te halen. En geef nooit op. Mijn hart bloedt als ik leraren hoor zeggen dat ze twijfelen aan het vermogen van een kind van tien om ooit te leren lezen. Realistisch, kun je zeggen, maar als je er als leraar al niet in gelooft, hoe moet een kind er dan zelf in blijven geloven?

Om positief af te sluiten, een jeugdvriendin leerde pas lezen toen ze negen was, daarvoor zat ze volgens haar ouders vooral hele dagen bij de juf op schoot, ze zat op een school waar dat kon. Uiteindelijk kwam het goed, en hoe, nu verslindt ze hele bibliotheken en werkt als journalist.

Daar zijn we bij de essentie van deze blog. Wees realistisch over de capaciteiten van kinderen, dat is prima, maar geef een kind alsjeblieft, alsjeblieft, nooit op.

Op zoek naar bijles of remedial teaching in Zeist, Utrecht of De Bilt?

51. Wat het hart verwoest
51. Wat het hart verwoest

Mijn hart is niet verwoest, gelukkig. Het gaat hier om het hart van de hoofdpersoon uit een roman van John Boyne, een hoofdpersoon die opgroeit in het streng katholieke Ierland midden vorige eeuw.

De bibliotheek in Zeist had dit boek aangemerkt als toptitel, en goed in het zicht naast het uitleenapparaat uitgestald. Zo gegrepen en geleend dus, waardoor ik er thuis pas achter kwam dat je toptitels maar een week mag lenen, verlengen niet mogelijk. Nu lees ik best snel, maar voor 600 pagina’s in een week moet je toch stevig doorlezen. Gelukkig was het kerstvakantie, en maak ik mijn dochter met weinig gelukkiger dan met haar op de bank lezen, allebei in ons eigen boek. En het boek pakt, leest van het begin tot eind lekker weg. Een soort Thea Beckman voor volwassenen, een verhaal dat je bijblijft en je het idee geeft iets te hebben opgestoken van het leven in een totaal andere tijd als totaal ander persoon.

In de categorie kinderboeken kan ik ‘De blauwe vinvis’ van Jenni Desmond zeer aanraden. Ideaal voor kinderen zo rond groep 5/6 die niet verschrikkelijk van lezen houden, maar wel van weetjes over de wereld en plaatjes kijken.

Verder ben ik doorlopend op zoek naar makkelijk leesbare doch niet te kinderachtige boeken, voor iemand in groep 6 die moeite heeft met lezen. ‘De Tangramkat’ van Marancke Rink viel zeer in de smaak. Mooie platen, niet teveel tekst dus je leest een heel boek in een keer, altijd succes, en je kunt daarna met de tangram achterin het boek spelen.

Tot slot, wellicht wat laat van me maar ik ontdekte eindelijk de boeken die je als kind en ouder samen kunt lezen, ze heten, niet geheel verrassend eigenlijk, samenlezers! Ik weet niet waarom ik er zo lang over heb gedaan om die te vinden. Ideaal om tijdens koude regenachtige dagen met je kind samen op de bank te ploffen, kopje thee of limonade, en echt samen te lezen. Veel plezier!