Categorie: Remedial teaching

58. Lichtjes in je ogen
58. Lichtjes in je ogen

“Dat is een heel klein sikkeltje”, merkte de peuter op toen ze op een gure winteravond de maan aan de overkant van de straat net boven een huis zag staan. De volgende ochtend gleed ze uit over het kleed, huilde even, en verkondigde toen ‘ik moest even huilen van verdriet’.

‘Waar heeft ze dat vandaan?’ Opa’s, oma’s en vrienden die zich dat afvragen kunnen we vaak direct doorverwijzen naar de boekenkast. De dochter houdt van boeken, ik schreef het al vaker, en sinds kort is ze tot mijn plezier ook fan van gedichtjes.

Gedichtjes voor peuters, ik vond het geen vanzelfsprekende combinatie, tot ik op de gedichtjes van Hans en Monique Hagen stuitte in het boek ‘Lichtjes in je ogen’. Deze lieve korte gedichtjes sluiten perfect aan bij de belevingswereld van peuters, of in elk geval van mijn peuter. ‘Boekje lezen?’ wordt nu herhaaldelijk afgewisseld met ‘gedichtjes lezen?’.

Op de een of andere manier heeft één van die gedichtjes in het bijzonder veel indruk gemaakt. Ik heb nog nooit mijn haar stekelkort laten knippen en heb ook niet de minste ambitie om dat te doen, maar krijg vrijwel elke dag van dochterlief te horen dat ik niet naar de kapper mag, en zij ook niet wil. Allemaal door dit gedicht:

STEKELHAAR

Ik moet heel hard huilen

huilen van verdriet

want deze stomme mama

is mijn mama niet

ze heeft nu hele rare

stekelkorte haren

zo lijkt ze op de buurman

en die kijkt altijd kwaad

ik wil dat mama

NOOIT MEER

naar de kapper gaat

Mijn persoonlijke favoriet is ‘Olifant’, omdat het zo mooi het ‘laat maar’ gevoel uitdrukt dat je je hele leven nog kunt hebben als iets waar je je best op doet steeds net niet lukt.

OLIFANT

ik knip iets

heel erg moeilijks uit

het wordt misschien

een olifant

o nee toch niet

de slurf valt eraf

het wordt een krokodil

of is het een giraf

ik knip iets veel te moeilijks uit

het wordt misschien

geen dier

het lijkt misschien

wel nergens op

ik maak een prop papier

Lenen, kopen, lezen met je kind dus. Ik heb het niet uitgeprobeerd, maar ook kleuters en kinderen van een jaar of 6 á 7 kunnen deze gedichten volgens mij wel waarderen.

Op zoek naar remedial teaching in Zeist, Utrecht of De Bilt?
57. En de rauwe werkelijkheid…
57. En de rauwe werkelijkheid…

Eerste lachje, eerste hapje, eerste boekje, eerste stapje.

Van box naar kleed naar zandbak. Van knisperboek via Nijntje naar de kleine prinses en de gouden lijst. Eén van de eerste dingen die mijn oudste dochter kon zeggen was ‘boekje lezen’, wat we dan ook veelvuldig doen. Over bange mannetjes en pratende bomen, prinsessen die reuzen leren lezen, minpins, rapschranzers en vervelende beren die je stoel bezet houden. Mooie tekeningen, fijne teksten en fantastische fantasiewerelden, de boeken die we lezen zijn met name leuk en gezellig, net als haar beleving van de wereld. Een heel goed idee lijkt me als je 2,5 bent.

‘Maar vroeg of laat gaat zand vervelen, kun je daar niet blijven spelen’.

Zo zong klein orkest al in 1984. En hoewel je vaak leest dat de wereld nog nooit zo welvarend en ontwikkeld is geweest als nu is het buiten die zandbak helaas niet allemaal pais en vree. Vroeg of laat gaat zand vervelen, en vroeg of laat komen onze kinderen in aanraking met complexe zaken als mensen die niet aardig voor elkaar zijn, vluchtelingen, ziektes en klimaatproblemen. We schreven al eerder over boeken die je leven kunnen veranderen. Boeken zijn invloedrijk, en er hoeven volgens mij niet per se ingewikkelde gesprekken te volgen na een boek over een ingewikkeld onderwerp, dat kan de lol van het lezen wat verminderen. De boodschap komt vaak zonder het er verder over te hebben ook wel over, of niet, en dan is je kind wellicht nog niet met het onderwerp bezig. Een goed verhaal en mooie tekeningen boeien ook als de onderliggende boodschap niet helemaal overkomt.

Titels zeg je?

Een mooi boek over vluchtelingen vind ik ‘Op de vlucht’. De voor kinderen herkenbare knuffelbeer als enige houvast voor het kleine meisje, ongastvrije chagrijnige mensen met haakneuzen in het land waar ze aankomen, en dan voorzichtig de terugkerende zon en vrolijkheid. Het boek heeft een adviesleeftijd vanaf vijf jaar maar of kinderen dan al echt met vluchtelingen bezig zijn weet ik niet goed, wellicht naar aanleiding van een kind in de klas?

‘Waar is de olifant?’ is een mooi voorbeeld van een boek met een boodschap die er niet te dik bovenop ligt. Kleine kinderen kunnen zich vermaken met het zoeken van de olifant en zijn vrienden, grotere kinderen verbazen zich misschien over het verdwijnende bos en de oprukkende stad. Van dezelfde illustrator is er ook ‘Waar is de zeester?’, over troep in de zee.

Voor kinderen vanaf een jaar of tien is ‘Palmen op de noordpool’ een grote aanrader. Heldere uitleg over klimaatverandering, zonnevlekken, palmen op de noordpool met achterin een klimaatbingo waarin je zaken kunt afkruisen als ‘Donald Trump snapt het verschil tussen weer en klimaat’ en ‘Je eerste kerstdiner zonder vlees’. Mooie uitleg ook over ‘Bogus de beer’, de bekende eenzame beer op de ronddrijvende ijsschots, die daar helemaal nooit heeft gestaan. Zo maak je het de klimaatontkenners wel heel gemakkelijk, schrijft Marc ter Horst, als die beer daar nooit heeft gestaan, wat is er dan wel waar van de klimaatverandering. Leerzaam voor kind en ouder.

Nog meer tips voor mooie boeken? Laat het ons vooral weten!

Op zoek naar bijles of remedial teaching in Zeist, Utrecht of De Bilt?

 

56. Magisch denken
56. Magisch denken

Tienduizend uur oefenen, dat maakt je een expert. Los van dat deze ’10.000-uur-regel’ niet blijkt te kloppen, baart oefening zeker geen kunst als dat wat je oefent simpelweg niet kan.

Als kind dacht ik daar anders over. Na het lezen van Mathilda was ik er heilig van overtuigd dat het touwtje van de lichtschakelaar op het toilet echt wat harder ging bewegen als ik er maar hard genoeg naar keek en aan dacht. Ook onzichtbaar worden als je op je navel drukt, zoals Karlsson van het dak dat kon, leek me een totaal reële optie, in bad met mijn ogen dicht meende ik echt dat niemand mij zou kunnen zien.

Hoe heerlijk is het om hier als kind volledig in op te kunnen gaan. En hoe heerlijk is het als ouder om deze fase bij je kind te aanschouwen. Mijn 2,5 jarige dochter spreekt haar druiven streng toe als ze over de tafel wegrollen en wordt boos op de tafelpoot als ze zich daaraan stoot. Alles leeft, en de wereld is vooral leuk en gezellig.

Een deel van de mij bekende prentenboeken lijkt aan te sluiten op deze magische denkwereld, terwijl een ander deel ‘volwassen onderwerpen’ behandelt. En die laatste categorie valt volgens mij weer onder te verdelen in twee subcategorieën. Boeken die moeilijke onderwerpen op een voor kinderen begrijpelijke en aantrekkelijke manier behandelen, en boeken die over een probleem gaan waar volwassenen mee zitten, maar kinderen, denk ik, veelal niet.

De eerste twee soorten zijn absoluut mijn favoriet. Een prachtig boek dat ik recent ontdekte is ‘Een huis in het bos’. Hier wordt een heerlijke herfstwereld geschapen waarin biggetjes bijzondere veren en takken in het bos vinden om vervolgens samen met een eland en een beer opdracht te geven aan de bevers om een groot huis te bouwen, waarna ze de bevers uitbetalen in boterhammen met pindakaas. Geen moeilijke boodschap, gewoon een fijn verhaal met mooie tekeningen.

Eén van de lastige dingen des levens waar kinderen al jong mee te maken kunnen krijgen is de dood, boeken kunnen een handvat geven bij het verteren en verwerken van verdrietige gebeurtenissen. Zo is er voor de wat oudere basisschoolkinderen bijvoorbeeld ‘Derk Das blijft altijd bij ons’, waarin de dieren in het bos herinneringen ophalen aan hun goede vriend Derk Das, die op hoge leeftijd door de lange witte tunnel is gegaan. Voor de allerkleinsten is er over hetzelfde onderwerp natuurlijk ‘Lieve oma pluis’, en, vroeger een favoriet bij ons thuis: ‘Stilte aub, ik denk aan de kip’, waarin een jongetje rouwt om zijn overleden kip. Natuurlijk zijn er nog vele andere complexe gebeurtenissen en emoties die in kinderboeken worden besproken, leesvoer voor een volgende blog.

Behoefte aan meer tips? Kijk dan op onze pagina met kinderboekentips of stel ons een vraag!

Op zoek naar remedial teaching in Zeist, Utrecht of De Bilt?
55. Boeken die je leven veranderen
55. Boeken die je leven veranderen

Wat is de overeenkomst tussen Thea Beckman en de Amerikaanse schrijver James Baldwin?

Op het eerste gezicht niet veel, ze schrijven totaal andere boeken. Beiden hebben ze echter de levensloop van in elk geval één iemand, en de wereld om hen heen, positief beïnvloedt. Heleen de Coninck, klimaatwetenschapper, werd geïnspireerd door de trilogie over Thule, ook één van mijn favoriete jeugdboeken. En James Baldwin, waar ik voor het kijken van de documentaire ‘American Jail’ nog nooit van gehoord had, gaf de Amerikaanse documentairemaker Roger Ross Williams het zetje om te dromen over een leven buiten het mistroostige stadje waar hij opgroeide.

Zelf heb ik dit niet zo sterk met één bepaald boek, het is meer een palet aan boeken dat mijn jeugd kleurde. Thea Beckman in herhaling, maar ook Els Pelgrom en Jostein Gaarder, zonder hen had ik heel wat inkijkjes in een totaal andere wereld gemist. Met name ‘De eikelvreters’ kan ik mij nog goed herinneren, dat gaat over een straatarm jongetje in Spanje. Lees het of lees het voor, je waant je in een totaal andere wereld.

Na een romanloze periode heb ik het lezen weer volop ontdekt. Deze zomer las ik ‘Het verhaal van een Duitser’ van Sebastian Haffner, een boek dat verplichte kost zou moeten zijn op de middelbare school. Sebastian Haffner beschrijft zijn leven in het Duitsland tussen de twee wereldoorlogen, hij neemt je zo goed mee in de aanloop naar de tweede wereldoorlog dat je en beter gaat begrijpen hoe dit drama heeft kunnen plaatsvinden, en het idee krijgt dat dit niet per se de laatste keer hoeft te zijn. We moeten ons blijvend inzetten voor een fijne samenleving. Lees het zelf, voorlezen zou ik niet doen, tenzij je kinderen hebt van een jaar of vijftien.

Op zoek naar bijles of remedial teaching in Zeist, Utrecht of De Bilt?
53. Niks mis met makkelijk
53. Niks mis met makkelijk

Een schommel, glijbaan, zandbak en wat fietsjes. Veel meer heb je niet nodig om je als peuter de hele dag fantastisch te vermaken. In het schriftje waarin de leidsters wetenswaardigheden over de dag van mijn dochter opschrijven keert de zin, ‘ze heeft weer heerlijk gespeeld’, dan ook wekelijks terug. Dat lijkt me uitstekend, ze komt altijd helemaal blij en ontspannen terug van een dagje opvang.

Dat anderen daar anders over denken had ik mij nooit zo gerealiseerd, tot ik een andere ouder hoorde vertellen over zijn dochter die thuis puzzels van honderd stukjes deed en op de opvang voor de simpele houten puzzels koos. Of ze dan niet wat meer gestimuleerd moest worden om moeilijke dingen te doen?

Op weg naar huis bedacht ik mij dat het best gek om een dergelijke redenering op onze kinderen los te laten, zelf willen de meeste van ons namelijk ook niet altijd iets moeilijks doen. Na een dag werken, als je slecht geslapen hebt of om simpelweg even te ontspannen. Zoveel momenten waarop een makkelijke serie kijken of een roman lezen aantrekkelijker lijken dan die Economist of het vuistdikke boek over Europa na de WOll* die nog nauwelijks tot half gelezen op tafel slingeren.

Dus waarom van onze kinderen verlangen dat ze altijd op de toppen van hun kunnen presteren? Ik kan mij levendig de middagen van vroeger herinneren waarin ik met mijn zusje voor de vijftigste keer dezelfde Donald Ducks doorlas, bij voorkeur schommelend in een zonovergoten hangmat. Wat je er precies van leert, daar kun je over twijfelen, maar heel ontspannen en zen is het zeker.

Moraal van het verhaal, volgens mij kunnen we onze kinderen heel goed hun momentjes van rust gunnen, waarop ze de puzzels doen of boekjes lezen die ze een jaar geleden ook al kenden. Iets met snaren die niet altijd gespannen kunnen staan, en genieten van het zomerse weer!

*Dat boek, ‘Postwar’ van Tony Judt, slingert al jaren bij mij in huis rond. Aangezien het zo te zien vaak is herlezen door mijn overleden oom moet het wel interessant zijn, maar op de een of andere manier is er altijd wel iets aantrekkelijker dan het daadwerkelijk uitlezen.

Op zoek naar remedial teaching of begeleiding bij leerproblemen in Zeist, Utrecht of De Bilt?
52. Als de tijd rijp is
52. Als de tijd rijp is

Bijna twee alweer, de dochter. Ze kan lopen, rennen, probeert te springen maar komt nog niet van de grond af, klautert, klimt en bouwt, ligt bij tijd en wijle boos op de grond, en kletst je de oren van je hoofd. ‘Boeken lezen!’ is haar meest gebezigde zin. Aan boeken lezen en puzzelen wordt tijdenlang geconcentreerd aandacht besteed. Maar tekenen, daar taalt ze nog niet naar, hoogtes zijn wat eng, en zelf proberen te fietsen op een driewieler resulteert vooral in frustratie en een sip gezicht.

Nu vindt niemand dat nog raar of zorgelijk, zolang je kind zich enigszins binnen de grenzen van het normale ontwikkelt, het ene kind is nu eenmaal het andere niet. Op een gegeven moment slaat dat om, en verwachten we van kinderen dat ze op zijn minst kunnen tellen, letters herkennen, lezen etc. Zoveel mijlpalen, zoveel toetsmomenten. Nu weet ik wel dat je baby/dreumes/peuter ook al langs zat meetlatten gelegd wordt, maar wanneer verliezen we het vermogen om enigszins ontspannen met die meetmomenten om te gaan?

Dat vroeg ik mij af toen ik laatst klokkijken oefende met een meisje uit groep vijf. Het was niet de eerste keer dat we dat oefenden, en niet op de eerste manier. Maar als we de klok twee weken links laten liggen lijkt het alsof het compleet nieuw is. Misschien gewoon even wachten, suggereerde iemand. En waarom eigenlijk niet? Kennelijk zegt de klok dit meisje nog te weinig, wellicht dat ze het over een jaar in een paar weken perfect leert.

Waarom niet? Het schoolsysteem, de cito toetsen. En misschien nog wel belangrijker, als je kind niet in het ‘goede’ jaar leert wat er geleerd moet worden vraag je je als ouder toch af wanneer die tijd dan rijp is, en of het echt wel goed komt. En wat als het niet goed komt en juist jouw kind niet leert lezen, rekenen of klokkijken?

Daar heb ik helaas ook geen altijd geruststellend antwoord op. Het klinkt wellicht niet heel spannend, maar blijf toch vooral goed kijken naar je kind, en ga er niet bovenop zitten als je wilt dat je kind groeit, om juf Ank maar eens aan te halen. En geef nooit op. Mijn hart bloedt als ik leraren hoor zeggen dat ze twijfelen aan het vermogen van een kind van tien om ooit te leren lezen. Realistisch, kun je zeggen, maar als je er als leraar al niet in gelooft, hoe moet een kind er dan zelf in blijven geloven?

Om positief af te sluiten, een jeugdvriendin leerde pas lezen toen ze negen was, daarvoor zat ze volgens haar ouders vooral hele dagen bij de juf op schoot, ze zat op een school waar dat kon. Uiteindelijk kwam het goed, en hoe, nu verslindt ze hele bibliotheken en werkt als journalist.

Daar zijn we bij de essentie van deze blog. Wees realistisch over de capaciteiten van kinderen, dat is prima, maar geef een kind alsjeblieft, alsjeblieft, nooit op.

Op zoek naar bijles of remedial teaching in Zeist, Utrecht of De Bilt?
51. Wat het hart verwoest
51. Wat het hart verwoest

Mijn hart is niet verwoest, gelukkig. Het gaat hier om het hart van de hoofdpersoon uit een roman van John Boyne, een hoofdpersoon die opgroeit in het streng katholieke Ierland midden vorige eeuw.

De bibliotheek in Zeist had dit boek aangemerkt als toptitel, en goed in het zicht naast het uitleenapparaat uitgestald. Zo gegrepen en geleend dus, waardoor ik er thuis pas achter kwam dat je toptitels maar een week mag lenen, verlengen niet mogelijk. Nu lees ik best snel, maar voor 600 pagina’s in een week moet je toch stevig doorlezen. Gelukkig was het kerstvakantie, en maak ik mijn dochter met weinig gelukkiger dan met haar op de bank lezen, allebei in ons eigen boek. En het boek pakt, leest van het begin tot eind lekker weg. Een soort Thea Beckman voor volwassenen, een verhaal dat je bijblijft en je het idee geeft iets te hebben opgestoken van het leven in een totaal andere tijd als totaal ander persoon.

In de categorie kinderboeken kan ik ‘De blauwe vinvis’ van Jenni Desmond zeer aanraden. Ideaal voor kinderen zo rond groep 5/6 die niet verschrikkelijk van lezen houden, maar wel van weetjes over de wereld en plaatjes kijken.

Verder ben ik doorlopend op zoek naar makkelijk leesbare doch niet te kinderachtige boeken, voor iemand in groep 6 die moeite heeft met lezen. ‘De Tangramkat’ van Marancke Rink viel zeer in de smaak. Mooie platen, niet teveel tekst dus je leest een heel boek in een keer, altijd succes, en je kunt daarna met de tangram achterin het boek spelen.

Tot slot, wellicht wat laat van me maar ik ontdekte eindelijk de boeken die je als kind en ouder samen kunt lezen, ze heten, niet geheel verrassend eigenlijk, samenlezers! Ik weet niet waarom ik er zo lang over heb gedaan om die te vinden. Ideaal om tijdens koude regenachtige dagen met je kind samen op de bank te ploffen, kopje thee of limonade, en echt samen te lezen. Veel plezier!

50. Samen lezen met je kind
50. Samen lezen met je kind

Om de zoveel tijd krijg ik een tekenbevlieging. Het lijkt me zo heerlijk om iets dat je in je hoofd hebt precies zo op papier te krijgen.

En dat lukt nooit, of, zoals ik tegen kinderen zeg, het lukte nóg niet.

Hetzelfde bij het onthouden van melodieën van liedjes, de tekst weet ik na twee keer, maar de melodie wordt in mijn hoofd altijd een soort eenvormig hoempapa wijsje.

Ik houd dit soort ervaringen altijd in mijn achterhoofd als ik mij probeer voor te stellen hoe het op school is voor kinderen die moeite hebben met lezen of rekenen. Je doet zo je best, het kost je zoveel moeite en echt heel goed worden, dat lukt toch maar steeds niet. Op een school waar melodietjes onthouden of heel goed kunnen tekenen (of theoretische natuurkunde doorgronden, om nog maar eens iets te noemen) superbelangrijk zouden zijn was ik denk ik geen heel gelukkige student.

Maar ja, in tegenstelling tot die melodieën, het tekenen of de theoretische natuurkunde is lezen, hoeveel moeite het je ook kost, toch bar handig om te leren. En daarvoor zullen sommige kinderen heel veel moeten oefenen, terwijl ze lezen vaak niet zo fantastisch vinden.

Hoe maak je het nou toch leuk voor je kind?

Ik hoorde laatst een briljante oplossing. Een moeder die voor het hele gezin na het eten een kwartier leestijd had ingevoerd. Borden van tafel, en plof op de bank met een boek. Allemaal je eigen verhaal, maar toch samen. Je geeft je kind mee dat lezen leuk is, in tegenstelling tot de situaties waar we ook vaak van horen, van kinderen die verplicht in hun eentje een uur moeten lezen op de bank. Deze ouders waren zelf blij verrast hoeveel plezier ze weer in lezen kregen. Win-win.

Ter inspiratie leggen we vanaf nu een, nu nog kort, lijstje aan met romans waar we zelf van hebben genoten. ‘Het eiland onder de zee’ van Isabel Allende is zo’n boek. Je waant je al lezend een paar eeuwen terug, op een suikerrietplantage toen de slavernij hoogtij vierde. Een soort Thea Beckman voor volwassenen, een geschiedenisles onderuitgezakt op de bank.

Tips voor mooie romans? Laat het vooral weten!

Op zoek naar bijles of remedial teaching in Zeist, Utrecht of De Bilt?
49. Lezen in Japan
49. Lezen in Japan

Kinderlijke verwondering in een supermarkt door de rijen en rijen plastic zakjes waarvan je naar de inhoud enkel kan gissen, enthousiasme bij het herkennen van het teken voor ‘berg’ op een bord boven de weg, om pas daarna de berg te zien aan het eind van de weg, en veel, heel veel mensen die de dochter, bedeeld met de mooiste blauwe ogen en blonde krulletjes van het westelijk halfrond, meteen wilden adopteren. De kortst mogelijke samenvatting van drie weken vakantie in Japan.

Net als twee jaar geleden in India voelde ik me weer helemaal als een kleuter die net leert lezen, het is zo leuk om steeds meer logica te ontdekken in al die teksten om je heen. Nou is dat in het Japans vrij lastig hoor, dus het leren lezen bleef vrees ik steken op het niveau van een beginnende kleuter 🙂

Al zoekend naar een leuk kinderboekje en Nijntje in het Japans kwamen we terecht in een mega boekhandel, met verrassend genoeg enkel pockets, met van dat dunne bijbel papier. We kregen de indruk dat de mooi uitgevoerde hardcover boeken niet bestaan in Japan. Het was helaas moeilijk daar wat over te vragen, want Japanners die Engels spraken zijn we weinig tegengekomen.

Weer terug in Nederland is het tijd om twee dingen met jullie te delen. Allereerst een leuk tussendoortje, ik doe het tussen twee blokken ingewikkelde rekenopgaven of pittige werkwoordspelling, maar thuis en in de auto kun je je er ook prima mee vermaken. Men neme een postkaart, kinderboek of foto, een plaatje waar veel verschillende dingen op te zien zijn. Persoon één mag zolang naar het plaatje kijken tot hij/zij denkt alles te weten, dan mag hij het plaatje niet meer zien en stelt persoon twee er vragen over. Heel leuk om te zien hoe verschillend kinderen hierop reageren. De een is bang om op zijn geheugen te vertrouwen, de ander vindt het heel moeilijk een plaatje in het geheugen op te slaan en de ander vindt het vooral moeilijk mij vragen te stellen. Aanrader om thuis eens te doen! Het idee komt overigens uit het boek ‘Juniper’ van Monica Furlong, waarin de hoofdpersoon lange wandelingen maakt met haar lerares en aan het eind onverwachte vragen krijgt over wat ze zijn tegengekomen.

En dan, om af te sluiten, een boekentip. Eén van mijn leerlingen, niet echt een boekenwurm te noemen, was heel enthousiast over de boeken over Elvis Watt, en ik met hem! Vlot geschreven, behapbare hoofdstukken, duidelijke, niet te ingewikkelde taal en leuke tekeningen. En een trilogie, dus als je kind eenmaal enthousiast is kun je even vooruit.

Op zoek naar bijles of remedial teaching in Zeist, Utrecht of De Bilt?
48. De leerkuil
48. De leerkuil

Ik heb het weleens vaker geschreven, volgens mij worden we als we eenmaal volwassen zijn, een vak hebben geleerd en een baan hebben, soms een beetje lui. Het kan verleidelijk zijn om de dingen te blijven doen die je al jaren doet en goed kan. Echt iets nieuws proberen, dat is eng en moeilijk, dan moet je door de fase heen dat je iets nog helemaal niet kan, en doorzetten met je lange termijn doel voor ogen.

Kinderen moeten dat doorlopend, zeker de kinderen die wij lesgeven. Het lezen gaat niet vanzelf of het rekenen kost heel veel moeite, en er zijn altijd ontelbaar veel dingen die leuker zijn om te doen. Moet je nagaan, je oefent elke dag maar weer met dat lezen maar al je vriendinnen blijven het veel sneller kunnen, en de echt leuke boeken nog veel te lastig. Of je denkt eindelijk het rekenen onder de knie te hebben en dan komt de meester met breuken en procenten aanzetten, daar zou je de moed toch van in de schoenen zinken.

Met dergelijke kinderen bespreken we de leerkuil, de kuil waar je doorheen moet als je aan het leren bent. Eigenlijk heeft het plaatje weinig uitleg nodig. Voor één van mijn leerlingen, een heel enthousiast jongetje met veel humor, in elk geval niet. Elke keer dat hij nu de neiging heeft om te zeggen dat hij ermee stopt en het toch niet gaat lukken refereert hij met een grote grijns aan de leerkuil, ‘Ohja, dynamiet bij het muurtje he, dan gaat het lukken’.

Dus ben je iets nieuws aan het leren, is het moeilijk en heb je de neiging om de handdoek in de ring te gooien, denk aan de leerkuil!

Hulp nodig bij leren leren in Zeist, Utrecht of De Bilt?