Nieuwe blogs in uw mailbox?

Meld u aan om bericht te krijgen bij nieuwe blogs

Bedankt voor uw aanmelding!

Er ging iets fout, onze excuses.

21. Kindergedichten van Annie M.G. Schmidt

Ooit de biografie ‘Anna’ gelezen? Het door Annejet van der Zijl geschreven verhaal over het leven van Annie M.G. Schmidt. Anders zeker doen, het is een aanrader! En koop het lokaal, dan heeft de lokale boekhandel er ook nog wat aan (en die bezorgt net zo gemakkelijk thuis als de internetgroothandel).

In dit boek vertelt Annie Schmidt hoe ze haar werkende leven begon als bibliothecaresse. Een zeer slechte plek voor iemand met schrijfaspiraties, omdat je de hele dag tussen een overvloed aan boeken zit. Waarom zou je daar nog iets aan willen toevoegen?

We mogen maar blij zijn dat ze dat wel heeft gedaan, want die kinderversjes zijn zo leuk 🙂

Mijn zusje en ik refereerden vroeger, als één van ons onnodig zat te mopperen, altijd aan Zwartbessie. Als je een pesthumeur hebt (wat gelukkig niet al te vaak voorkwam) niet zo leuk, maar het versje is des te mooier!

Het viel mij op dat er in dit kinderversje veel relatief moeilijke woorden gebruikt worden. Voor het geval je die neiging hebt als je het voorleest, op de PABO werd altijd aangeraden om deze woorden (als ‘schreien’ en ‘meieren’) gewoon zo te laten. Als je kinderen of leerlingen het woord niet weten vragen ze het wel, de strekking snap je ook wel als je die paar woorden niet weet, en het belangrijkst, hoe gaan kinderen anders die woorden ooit leren? Met dit in het achterhoofd, veel plezier met het (voor)lezen van onderstaand meesterwerk!

Er was er ’s een zwarte kip, Zwartbessie was haar naam,

die zat aldoor te jammeren en te meieren voor het raam.

Ze wou zo graag gespikkeld zijn, ze dacht het o zo dikkels:

“Waarom ben ik zo effen zwart? Waarom heb ik geen spikkels?”

“Och” dacht Zwartbessie verder, “Och, ik heb ze wel misschien,

Maar ja, ’t zijn zwarte spikkeltjes, je kunt ze dus niet zien”

Het was een goed idee en voortaan zei Zwartbessie dus:

“Ik ben een zwarte kip, hoera, met zwarte spikkeltjes”.

Ze zei het overal ook aan de veertien andre kippen:

“Ik ben een mooie zwarte kip met mooie zwarte stippen”.

Maar al de kippen lachten en de haan die zei geprikkeld:

“Je bent gewoon een zwarte kip en niet in ’t minst gespikkeld!”

Wat zielig voor Zwartbessie, o wat zielig voor Zwartbessie!

Zij ging heel treurig zitten, en toen kreeg zij een DEPRESSIE!

 

Ze at niet meer, ze dronk niet meer, ze legde nooit meer eieren,

ze wou alleen maar suffen en ze wou alleen maar meieren.

Ze had al in geen een en twintig dagen meer gekakeld,

en ze deed nergens meer aan mee. En zij was uitgeschakeld.

En als ze riepen: “Kom toch eten,” opende zij haar snavel

en stamelde: “Ik wil niet meer, ik kom niet meer aan tafel…”

 

En op een mooie morgen lag zij naast het kippenhok,

Ze had haar ogen dicht. Ze zei geen tak meer en geen tok.

 

Toen huilde alle kippetjes en schreiend zei de haan:

“Nu is Zwartbessie dood, nu is Zwartbessie heengegaan.”

Zij gingen haar begraven, met een hele lange stoet.

De haan had hele mooie zwarte veren op zijn hoed.

Ze gingen haar begraven en de haan die hield een rede:

“Zwartbessie, onze lieve kip, is heden overleden.”

“Wij staan dus aan het graf van onze dierbare Zwartbessie,

en naar men mij vertelt is zij gestorven aan DEPRESSIE.

Wat of dat is dat weet ik niet, het enige dat ik weet,

is dat je dan niet leggen wilt en dat je dan niet eet.

We hopen dat we ’t zelf niet krijgen dat is het voornaamste.

Zij was de allerliefste kip en zeker de bekwaamste.

Voorts wil ik dit nog zeggen ook al klinkt het ingewikkeld:

“Zij was een zwarte kip, en zij was prachtig zwart gespikkeld.”

 

En toen hij dat gezegd had zweeg hij even en hij schrok:

Zwartbessie deed haar ogen open en zei vrolijk: “Tok!”

Ze sprong springleven overeind en riep: “Zo is het dus:

ik ben een zwarte kip en ik heb zwarte spikkeltjes!

Je hebt het toegegeven, dus nu is het wel in orde.

Ik denk dat ik dus echt niet meer begraven hoef te worden.

 

De kippen hebben ’t allemaal een beetje sneu gevonden.

Nu hadden ze voor niets gehuild en dat is altijd zonde.

Maar goed ze gingen weer naar huis en alles kwam terecht.

Zwartbessie heeft dezelfde dag twee eieren gelegd.

Ze heeft een hele grote kom met graantjes opgesmikkeld.

Ze was een zwarte kip en ze was prachtig zwart gespikkeld.

Ze meierde niet meer, ze had ook nooit meer een depressie.

Dat was het, en nu is het uit. Het verhaaltje van Zwartbessie.

Op zoek naar bijles spelling, lezen, schrijven of Nederlands in Zeist, Utrecht of De Bilt?