Nieuwe blogs in uw mailbox?

Meld u aan om bericht te krijgen bij nieuwe blogs

Bedankt voor uw aanmelding!

Er ging iets fout, onze excuses.

67. Boeken voor kinderen die zeggen dat ze niet van boeken houden

Het klinkt zo simpel. Help kinderen bij het kiezen van de juiste boeken als je wilt dat ze veel en met plezier lezen. Toch gebeurt dit in de dagelijkse praktijk op school vaak niet. Kinderen krijgen tijd om een boek uit te kiezen, vaak tijdens de leestijd, en staan niet zelden wat verloren voor de boekenkast. Soms ze kiezen uiteindelijk niets, en lopen met name veel heen en weer naar die boekenkast, soms blijven ze vooral veilig bij wat ze wel kennen, Geronimo Stilton, de dagboeken van een muts of het leven van een loser. Helemaal niks mis met die boeken, maar een bredere leeservaring maakt het leven nog rijker.

Gelukkig kunnen wij, leerkrachten en (groot)ouders, kinderen de weg wijzen in het kinderboekenbos. Sinds jaar en dag ben ik groot fan van de wijze waarop Donalyn Miller, een Amerikaanse basisschooldocent, haar leerlingen stimuleert tot het lezen van 40 boeken per jaar. Aan het begin van het schooljaar vraagt zij haar leerlingen naar hun leeshistorie, maar ook naar hobby’s, interesses en hun thuissituatie. Aan de hand daarvan kiest ze een stapeltje boeken waaruit de leerling een keuze maakt. Als je niet veel leeservaring hebt lijkt mij dit zoveel stimulerender dan zelf wat verloren voor een enorme boekenkast staan.

Haar voorbeeld volgend probeer ik de leerlingen die ik momenteel lesgeef van passende leestips te voorzien. Een twaalfjarig meisje dat aangaf graag meer te willen lezen over de Tweede Wereldoorlog stuurde ik terug naar de klas met ‘Familiegeheim’, van Caja Cazemier en Martine Letterie. Een interessant verhaal over twee nichtjes van dertien die een lang verzwegen familiegeheim over de Tweede Wereldoorlog proberen te ontrafelen. Hun overgrootvader was goed bevriend met Anton Mussert en zat na de oorlog een tijd gevangen, dit werd binnen de familie zestig jaar lang vakkundig verzwegen. Genoeg ingrediënten voor een pakkend verhaal. De stap van ‘Het dagboek van een muts’ naar een verhaal van 180 pagina’s met alleen maar tekst bleek echter net wat te groot. Ze was erin begonnen, vertelde ze de week erna, en in het begin was het echt wel leuk maar na een paar hoofdstukken werd het saai. Hoe wreekt zich hier het gebrek aan illustraties… Geen kaartje van Nederland en Duitsland waarop de vlucht van de familie wordt weergegeven, geen stamboom, geen tekeningen. Het boek had zoveel meer kinderen kunnen bereiken als het visueel wat aantrekkelijker zou zijn geweest.

Maar wat dan wel?

De boeken van Jozua Douglas, daar is dit meisje super enthousiast over. Na het boekenweekgeschenk uit 2018 ‘De eilandenruzie’, een goede instapper want lekker kort, begonnen we met ‘Het Piranha-complot’. Ze herkent de personages, vindt de grapjes over snotjes-eilanden hilarisch en de afwisseling tussen tekst en tekeningen precies goed. Altijd goed voor de niet zo enthousiaste lezen die leuke boeken heeft gevonden, je kunt even vooruit met vijf boeken over Rosa en Fico en hun ouders, de ruziënde presidenten.

Met andere kinderen van dezelfde school lees ik ‘Planeet Omar’. Boeken over de avonturen van Omar en zijn twee vrienden, Charlie en Daniël. Ze proberen bijvoorbeeld geld in te zamelen voor de moskee die moet sluiten, en sluiten tussendoor vriendschap met hun bejaarde buurvrouw. Veel plaatjes en groot gedrukte teksten, maar ook een leuk avontuur met niet te platte karakters.

Tot slot een boek dat ik er zelf leuk uit vindt zien, maar nog niet getest is door een van mijn leerlingen, ‘Geheim agent Mac B’. Iets meer taal, iets meer inhoud, er worden historische gebeurtenissen in het verhaal verweven, dus misschien leuk om te lezen na Planeet Omar.